คารวะแด่ KORE-EDA Hirokazu Variety movies for all by jjflix.net
หัวผักกาดแดงนี่แหละสุดยอด
แล้วมันฝรั่งล่ะคะ?
มันฝรั่งเนี่ย ขึ้นกับการปรุงนะ
หัวผักกาดแดง จะเอาไปต้มหรือย่างก็ได้
ทานดิบๆก็ยังอร่อย
แม่ไม่เอาหัวผักกาดแดง ไปย่างหรอกค่ะ
แน่อยู่แล้วจ้ะ
ถ้าลูกเอาไปต้มก่อนแล้วค่อยย่าง จะทำให้รสขื่นมันหายไป
แล้วก็ใส่รวมกับแคร็อท ผัดด้วยน้ำมันงา
น้ำมันงา จริงสินะคะ
จดสูตรเอาไว้เถอะ เดี๋ยวลูกจะลืม
ไม่ต้องหรอกค่ะ หนูไม่ทำทานหรอก
สามีหนูโตมากับฟาสต์ฟู้ด เขาเป็นคนทานง่าย
งั้นมาถามทำไมล่ะ?
หนูคิดว่าแม่อาจจะ อยากคุยบ้าง
ถ้าอย่างนั้น ก็เข้ามาช่วย ไม่ใช่ชวนคุย
นี่ก็จะใกล้มื้อเที่ยงแล้ว
ช่วยไปซื้อนมไขมันต่ำ ที่ร้านให้หน่อยได้มั้ยคะ?
คุณพ่อ...
โอ๊ย! แค่ให้ไปช่วยซื้อนมเอง
พ่อเขาไม่อยากให้เพื่อนบ้าน เห็นถือถุงซื้อของน่ะ
อะไรนะคะ?
อายุก็ปูนนี้แล้ว พ่อเขายังอยาก ให้คนอื่นเรียกว่า "หมอ"
หนูไม่อยากเชื่อเลย
แม่ตามใจพ่อเขาเกินไปแล้วนะคะ
คลินิกโยโกะยามา
อรุณสวัสดิ์ค่ะ
หมอไม่อยากให้อากาศ มันเย็นลงเหรอคะ?
วันนี้น่าจะร้อน ตับแล่บอีกวันครับ
อากาศร้อนอย่างนี้ทีไร ฉันแทบทนดื่มน้ำไม่ได้
ทานได้ก็แต่บะหมี่เย็น
ไม่ดีเลยนะครับ คุณน่าจะทานปลาไหล ดีกับสุขภาพคุณเอง
ฉันมีความรู้สึกว่า จะตายวันตายพรุ่งเสียแล้วตอนนี้
ถ้าถึงวันนั้น ฉันอยากให้หมอ อยู่ข้างฉันตอนตายนะคะ
ถ้าเป็นอย่างนั้น หมอต้องอายุยืนกว่าคุณล่ะครับ
แล้วเจอกันครับ
เชิญค่ะ เดินเที่ยวให้สนุกนะคะ
ฮิโรชิ อาเบะ
ยูอิ นัทสุกาว่า
ยู
คาสุยะ ทาคาฮาชิ
โชเฮย. ทานากะ
คิริน คิคิ
โยชิโอะ ฮาราดะ
เขียนบทและกำกับภาพยนตร์โดย ฮิโรคาสุ โคเรอิดะ
STILL WALKING (หัวใจมิเคยหยุดเต้น)
นั่งรถไฟเที่ยวสุดท้าย กลับบ้านเถอะ
ถ้าเราออกตอน 2 ทุ่ม ก็ยังคงไปทัน
ฉันบอกพ่อแม่คุณไปแล้วว่าจะค้างคืน เอาเสื้อผ้ามาด้วย
ช่วยแต่งเรื่องว่ามีนัด ประชุมผู้ปกครองด่วนไม่ได้เหรอ?
ไม่ได้รึไง?
คุณนี่ก็ชอบโทษแต่คนอื่น เสมอนะคะ
ก็ผมไม่มีเรื่องจะคุย กับพวกเขานี่
พ่อยังคิดอยู่เลยว่า ผมเป็นแฟนเบสบอลตัวยง
ลุงชอบเบสบอลเหรอฮะ ลุงริว?
ก็เคยชอบน่ะ นานมากแล้ว
ฉันอยากให้คุณรู้ว่า
ฉันต่างหากที่ตื่นเต้นจริงๆ ไม่รู้ว่าคุณจะสังเกตเห็นมั้ย
ผมรู้น่า ผมรู้
มีคนบอกว่าเขาย้ายมาอยู่ ข้างสนามม้าด้วยซ้ำ
งั้นก็เพราะป่วยสินะคะ
พอแก่ตัวลงร่างกายคนเรา
รับไม่ไหวกับเรื่องสุรานารี
แต่ไม่ใช่กับเรื่องการพนันหรอกจ้ะ
เป็นอะไรที่แย่ที่สุด
แย่จังเลยนะคะ...
แม่ยังเลี้ยงนกกระจอก ข้างนอกนั่น...
นกนั่นบินมารุมเชียว ตอนที่พ่อเขาเอาข้าวไปโปรยให้
เราเจอแต่พวกอีกาค่ะ
วันที่เขารับขยะไปทิ้ง มันมายืนรอแบบนี้เลย...
ปอกเปลือกให้หมดสิจ๊ะ
นี่ ยังมีเปลือกอยู่เลย...
ลูกหน้าตาสะสวยออก ทำผมเปิดหน้าผากซะบ้างเถอะ
ริวจังจะมาเมื่อไหร่คะ?
คุยทางโทรศัพท์บอกว่า เที่ยงๆจ้ะ
แล้ว "เจ้าชายยิ้มยาก" มาด้วยมั้ยคะ?
มาสิจ๊ะ เขาจะมาค้างคืน
น่าแปลกใจจัง
แต่รู้อะไรมั้ย
เขาไม่เห็นต้องไปสนใจ "ของใช้แล้ว" เลยนะ
ฟังดูโหดร้ายจังเลยนะคะ
อีกอย่าง
แต่งกับผู้หญิงที่หย่าแล้ว ยังดีซะกว่าแต่งกับแม่ม่าย
อย่างน้อยผู้หญิงที่หย่า เลือกที่จะทิ้งสามีไป
บางครั้ง แม่พูดดูน่ากลัวจังเลย
แม่ก็แค่พูดให้เห็นภาพน่ะ
ก็คงเพราะแม่ไปเร่งเร้า ให้เขารีบแต่งงาน
ก็อาจจะนะ แต่เขาน่าจะเลือกสักหน่อย...
ริวจังเขาไม่ได้มีสาวมาติดตรึม เหมือนพี่ชายเขานี่คะ
ไม่จริงหรอกจ้ะ
ตอนเขาเรียนจบ กระดุมเสื้อเขา โดนดึงไปหมดเลย
เขาอาจจะถูกซ้อม
ไม่จริงเลย พวกเพื่อนรุ่นน้องเขา อยากได้มันต่างหาก
เขาบอกว่ามีผู้หญิง ต่อแถวยาวเชียวนะ...
ความภูมิใจของพ่อแม่เนี่ยเข้าใจยากซะจริง ระวังตัวหนูเองไว้ดีกว่า
ผ่านไปแค่ 3 ปีเองนะ...
ที่สามีคนแรกของเธอตายน่ะ
ไม่ใช่ 4 ปีแล้วเหรอคะ?
จะยังไงก็เถอะ มันยังเร็วไป
แม่คิดอย่างนั้นเหรอคะ?
เธอก็คงแค่เป็นพวกเย็นชา
หนูไม่แน่ใจนักหรอกค่ะ...
แต่แม่แน่ใจจ้ะ
แม่ไม่เคยทำงานนอกบ้านเลยนี่คะ
แม่ไม่รู้หรอกว่ามันลำบากยังไง ที่ต้องเป็นแม่ที่เลี้ยงลูกคนเดียว
เอาแล้วไง มาหัวเราะเยาะแม่ ที่ "ไม่ทำงาน"
หนูไม่ได้หัวเราะเยาะแม่นะคะ...
อีกอย่างนะ หลังจากที่เรา อุตส่าห์ส่งลูกเรียนมหาวิทยาลัย
ลูกทำงานแค่ 3 ปีเอง
4 ค่ะ 4 ปี
ช่วยพูดเรื่องนั้น กับพี่สาวคุณด้วยนะคะ
เรื่องย้ายน่ะ
คุณควรจะคุยกับพี่สาวคุณไม่ใช่เหรอ? อย่างเรื่องพ่อคุณ...
ผมแน่ใจว่าเดี๋ยวพี่ผมก็รู้เอง
ผมไม่ได้คิดจะย้ายกลับอยู่แล้วนี่
ถึงแม้ว่าคงจะดีถ้า มีคนคอยดูแลพ่อแม่
ฟังๆดูไม่น่าที่คุณ เป็นลูกชายคนโตเลยนะคะ
ผมเป็นลูกคนรอง
อะไรเหรอจ๊ะนั่น?
โค้กผสมน้ำขิงแดงฮะ
ดื่มกันคนละทีก็ได้นี่
เขามีให้เติมฟรีนะ อย่าทำตัวให้ดูน่าสังเวชเลย
นี่ ที่โรงเรียนเป็นไงบ้างล่ะเรา?
ก็เรื่อยๆฮะ
เรื่อยๆเหรอ?
ฮะ
ฟังนะ...
แม่ของเธอเล่าให้ลุงฟังเมื่อวาน เรื่องกระต่ายน่ะ...
ทำไมเธอหัวเราะมัน ตอนมันตายล่ะ?
ก็มันขำดีออก
ขำอะไรเหรอ?
เรนะจังเริ่มพูดว่าเราน่าจะ เขียนจดหมายถึงกระต่าย
แล้วเขียนจดหมายมันผิดอะไรเหรอ?
จดหมายที่ไม่มีใครอ่าน เนี่ยนะฮะ?
ชาเย็นของคุณยาย อร่อยมากเลยฮะ
ชาถุงซื้อจากซุปเปอร์มาร์เก็ตเองจ้ะ
ฉันก็เคยซื้อมาชงเอง แต่ว่า...
นึกออกแล้ว งั้นต้องเป็นที่น้ำแน่ๆเลย
ใช้น้ำประปาชงเอง
คุณน่ะดื่มอะไรก็อร่อยทั้งนั้น
ตราบใดที่เธอชอบ ไม่สำคัญหรอกจ้ะ
ก็จริงนะฮะ
เมื่อวานทานอะไรกันจ๊ะ?
ซูชิ!
นี่!
แม่บอกแล้วนี่ว่ามื้อเที่ยง เราจะทานซูชิกัน
ก็แค่ซูชิจานเวียนเอง
36 จานเชียวนะคะ!
สถิติใหม่เลย!
สถิติใหม่เหรอ...
มีพุดดิ้งจานเวียนด้วย
มีพุดดิ้งจานเวียน ด้วยเหรอจ๊ะเนี่ย?
มีแตงเมลอนด้วยฮะ!
ยายสั่งซูชิมาเผื่อไว้ แต่ถ้าหนูทานมาแล้วเมื่อวาน...
ไม่เป็นไรค่ะ หนูยังไม่ได้ทานเลย
เราทานซูชิได้ทุกวันเลยครับ
ทานได้ทุกวันเลย
หลังจากที่ลูกชายมารับช่วง ร้านมัทสุซูชิต่อ ปลาไม่อร่อยเลยนะ
เหรอครับ?
เรียบร้อยแล้วจ้ะ
แต่เขาเอาแตงกวามาห่อหอยเม่นทะเล ไม่ใช้สายหร่ายทะเล
หนูชอบนะคะ
แล้วหอยเม่นทะเลมันมีมากับ ชุดซูชิพิเศษมั้ยนะ? แม่สั่งนั่นไปนะ
แม่โทรไปถามดีกว่า
อุ๊ย ไม่ต้องหรอกค่ะ
ดื่มได้แค่ขวดเดียวนะจ๊ะ เดี๋ยวก็ไม่อยากทานข้าวกัน
ช่างเด็กๆเขาเถอะจ้ะ แม่ตั้งใจซื้อมาให้น่ะ
ลูกน่ะโชคดีนะที่ไม่โดน ตำหนิในบ้านคุณยาย
ผมรักบ้านคุณยายที่สุด!
แย่จังเลยนะ
นี่ถ้าไม่ใช่ "บ้านนี้" ลูกคงจะโดนไปแล้ว
ถั่วแดงด้วย
นั่นของคุณยายนะจ๊ะ
โทษทีฮะ
ไม่ชอบถั่วแดงไม่ใช่เหรอ?
เลิกเรียกลุงเขาว่า ริวจังได้มั้ยจ๊ะ?
ขอแค่วันนี้วันเดียว ถือว่าช่วยแม่นะ
แต่ริวจังก็คือริวจังนี่ฮะ
ลูกรู้ดีนี่
ลูกจงใจเรียกลุงเขาอย่างนั้น
โทนามิไม่ยอมรับสาย
สำนักพิมพ์อาจจะปิด วันเสาร์ก็ได้ค่ะ
ไว้โทรหาเขาใหม่ วันจันทร์เถอะค่ะ
อย่าพูดอะไรเรื่องงานผม ให้พ่อแม่ผมรู้นะ
ขอร้อง
ถ้าเราผ่านวันนี้ไปได้ ก็คงไม่เจอพวกเขาสักพัก
นั่นพ่อแม่คุณนะคะ อย่าทำเป็นคนอื่นคนไกลไป
ก็เพราะว่าอย่างนั้นน่ะสิ
ผมไม่ยอมบอกเด็ดขาดว่าหางานทำอยู่ ไม่ใช่กับพ่อ...
ตายจริง
คุณนี่ห่างเหินกับพ่อคุณจังเลย
เร็วสิคะ ช่วยถือนี่หน่อย
หวัดดีครับ
มาถึงกันแล้ว ใช่มั้ยจ๊ะ?
ดีใจที่ได้เจอนะคะ
ยินดีต้อนรับจ้ะ อากาศร้อนมั้ย?
หวัดดีค่ะ
มารยาทดีจังเลยนะ
คุณลืมนี่ไว้
ขอโทษด้วยนะคะ สามีฉันชอบลืมของ ทิ้งไว้เสมอ ขอบคุณค่ะ
สถานีรถไฟมันเปลี่ยนไป ผมเลยหลง เดินซะเหงื่อชุ่ม
ลูกนี่เหมือนริป แวน ริงเคิ้ล เลยนะ เพราะไม่เคยกลับมาเลย
ร้านหนังสือแคบๆนั่น ก็ไม่มีแล้ว
เจ้าของร้านป่วยเข้าโรงพยาบาลน่ะจ้ะ
ไม่มีคนคอยดูแลร้านต่อ
เราจะเอานี่ไปแช่อ่างอาบน้ำ แล้วก็...
คุณแม่เคยบอกว่าชอบ ครีมพัฟฟ์ นี่ค่ะ
ขอบใจมากนะจ๊ะ
เดี๋ยวชิ้นแรกเอาไปไหว้ ที่แท่นบูชาก่อน
ฝีมือจัดดอกไม้คุณแม่สวยนะคะ เรียนจากที่ไหนคะ?
อ๋อ ก็ครูพักลักจำน่ะจ้ะ
แม่เขาจัดไปงั้นๆค่ะ
ตอนที่ฉันไปเรียนจัด มันไม่เหมือนกับนี่เลย
ตราบใดที่มันดูสวย ไม่สำคัญหรอกนะ
ไม่ได้เจอกันซะนานเลย
หวัดดีฮะ
ผิวคุณสีแทนสวย เหมือนคนฮาวายเลยนะ?
ไม่มีเวลาไปไหนหรอกครับ ผมอาบแดดที่สวนแถวบ้าน
เขาใส่กางเกงว่ายน้ำเดินเล่น เชื่อมั้ยล่ะ?
หนูโตขึ้นอีกแล้วนะ ซัทสึกิ
โตขึ้นจากหน้าร้อนปีก่อน อีก 1.5 ซม. ค่ะ
อีกไม่นานก็คงสูง กว่าน้าซะแล้ว
แสดงว่าทานอาหารครบ 5 หมู่
มัทสึ ยังเล่นฟันดาบมั้ยเรา?
อะไร?
เลิกเล่นแล้วจ้ะ หลังจากที่เรา ซื้ออุปกรณ์ครบชุดให้
ก็มันทั้งร้อนทั้งเหม็นนี่ฮะ
โอ๊ะ คุณตามาแล้ว
ยินดีที่ได้เจอกันอีกหนนะคะ
อ้าว มากันแล้วเรอะ
หวัดดีครับ
พ่อเขารู้...
ต้องขอโทษด้วยนะจ๊ะ ที่เขาไม่ค่อยเป็นมิตรเท่าไหร่
ไม่เป็นไรค่ะ พ่อฉันก็เหมือนเขา
ตอนที่จุนเปย.พาภรรยาเขา มาที่นี่ครั้งแรก
พ่อเขาหนีไปซ่อนใน ห้องตรวจคนไข้เลยนะ
ขอโทษด้วยนะจ๊ะ แล้วหนูหลับสบายมั้ย?
บางทีหนูก็ตื่นขึ้นมา
แย่จังเลยนะ
ต้องขอโทษด้วยที่เขานอนขบฟัน เสียงดังซะจนทำหนูตื่น
สมัยมัธยมไปเที่ยวกับโรงเรียน ริวตะก็กรนเสียงดัง
นอนขบฟันน่ะจ้ะ
จนพวกครูต้องแยกให้เขา ไปนอนอีกห้องนึง
น่าสงสารนะ
นอนแยกห้องเนี่ย
ไม่ใช่ผมนะ พี่จุนเปย.ต่างหาก
ถ้าคุณใช้ข้อนิ้วหัวแม่มือแกะนะ เม็ดมันร่วงผล็อยเลย
เก่งจังเลยนะคะ
มันเคยเป็นหน้าที่ประจำของผม
ลงเอยเขาก็สร้างมัน ตามที่ได้ออกแบบไว้
แย่จังเลยนะคะ
พวกเขาสัญญาว่า
จะสร้างเป็นรูปสามเหลี่ยม แสงอาทิตย์จะได้ส่องถึง
แต่ก็สร้างเป็นสี่เหลี่ยม
ใช่แล้วจ้ะ
เรื่องยังคาราคาซัง ที่ศาลอยู่เลยนะ
ตายจริง
อย่าผสมแบบนั้นสิ
ต้องคนให้เข้าเนื้อกัน
จริงเหรอคะ?
นี่ดูแม่ทำแบบนี้มากี่ปีแล้ว?
เสร็จแล้วล่ะ
เก่งจังเลย
นึกไปถึงสมัยก่อนนะ
แปลกจังเลยนะ ว่ามั้ยคะ?
คนอื่นๆเขาก็ทำกัน
ไม่นะ ไม่น่าจะ จริงมั้ย?
ฉันรู้จักแต่ข้าวโพดต้ม ไม่ก็ย่าง...
คุณยายของแม่ สอนให้ทำเหรอคะ?
แม่ก็อยากรู้นะว่าใครสอน
สูตรดั้งเดิมเหรอคะ?
ฉันว่างั้นนะ เหมือนอย่างฝีมือจัดดอกไม้ไง
เดี๋ยวพ่อเขาก็ออกมาแล้วล่ะ
ถึงสายตาเขาไม่ค่อยดี แต่จมูกยังเยี่ยมอยู่
พ่อเขารอให้ถึงมื้อค่ำไม่ไหวหรอก
พอเขาได้ยินเสียงข้าวโพดดังขึ้นมา ก็ปรี่เข้ามาทานเลยหลังแม่ทำเสร็จ
พี่ชายผมชอบน่ะ
ชอบข้าวโพดไม่ใช่เหรอ อัทสึชิ?
ก็งั้นๆฮะ
ที่จริง ฉันก็รู้สึกงั้นๆ กับข้าวโพดด้วยเหมือนกัน
ทานเยอะๆนะจ๊ะ
ทานตอนร้อนๆน่ะดีสุดเลย ทานเลยจ้ะ
เหยาะซีอิ๊วนิดนึง
หวานจังเลยครับ!
ก่อนเราย้ายมาอยู่ที่นี่ เพื่อนบ้านเรามีไร่ข้าวโพด
คืนนึงเลยแอบย่องเข้าไป...
แม่ไปขโมยข้าวโพดเหรอคะ?
พ่อเขาขโมยจ้ะ
หมดความอายุความไปแล้วมั้ง ผ่านมา 30 ปีแล้วนี่
วันต่อมา กำลังทำเทมปุระข้าวโพดอยู่เชียว
ตอนที่แม่ทอดอยู่เลยนะ
แล้วก็มีเสียงสวัสดีดังขึ้น
ชาวนานั่นแวะมา
เอาข้าวโพดมาให้ บอกว่า ปีนี้ได้ข้าวโพดเยอะ
ตอนนั้นเอง ที่ข้าวโพดมันปะทุขึ้นมา ในครัวเหมือนเมื่อกี้เลย
แม่เล่าเรื่องเดิมทุกครั้ง ที่ทำเทมปุระ
พ่อก็รู้สึกแย่กับเรื่องนั้นนะ
แล้วจุนเปย.เข้ามาช่วยแก้ต่างให้
"แม่ครับ เราไม่ต้อง
"ไปซื้อข้าวโพดที่ร้านขายผักแล้ว"
เขาฉลาดมากเลยนะ ที่พูดแบบนั้น
ใช่จ้ะ
เหมือนอย่างอีกเรื่อง
เรื่องที่ธนาคารน่ะเหรอ?
เขาเหมือนระฆังช่วยชีวิตเลยนะ
ห้องนี้ก็จะเป็นของฉัน ฉันจะเอาเตียงสีน้ำเงินมา
แล้วฉันล่ะ?
ไม่มีห้องว่างให้เธอหรอก เธอไม่ได้ย้ายมาอยู่นี่กับเรา
งั้นเอาห้องนี้ไปก็ได้
ก็ดีนะ
แต่ตอนกลางคืนผีดุนะ
ช่างมันเถอะ
แล้วฉันจะเอาเปียโนมาด้วย
ฉันอยากได้เปียโนเหมือนกัน
เธอเล่นไม่เป็นนี่
ฉันจะเรียน
เธอไม่มีวันเล่นเป็นหรอก ขนาดฟันดาบยังเลิกเล่นเลย
อย่าเอาเรื่องนี้เข้ามาเกี่ยวสิ
พ่อฮะ ผมไม่ได้ย้าย มาอยู่กับพ่อเหรอ?
นี่ เธอรู้สึกยังไงบ้าง ตอนพ่อเธอตายน่ะ?
ไม่รู้สิ ฉันยังเด็กอยู่
ร้องไห้มั้ย?
จำไม่ได้นะ
ถ้าเป็นฉัน ก็คงร้องไห้
ว่าแล้วก็...เธอเรียกน้าริวตะ ว่าอะไรล่ะ?
ก็เหมือนคนอื่นๆ
"พ่อ"
น่าจะวางไว้ข้างล่างนะ ไม่รู้จะขนขึ้นมาทำไม...
พ่อแม่ความจำเริ่มหลงๆลืมๆเหรอ? เขาไม่ใช้ของพวกนี้แล้วนี่
ท่านคงเหงามั้ง
ขนมาทำไมล่ะ?
นี่รู้มั้ย...
แล้วพ่อแม่เคยพูดอะไรบ้างมั้ย?
เรื่องเมียฉัน
ก็ไม่เชิงนะ
หนักจังเลย
เขาไม่เห็นด้วยเหรอ ที่เป็นการแต่งหนสอง?
ฉันว่าไม่นะ เมียเธอก็ดีออก อย่าไปคิดมากเลย
ระวังด้วย เดินระวังๆนะ
ประตูห้องมันเตี้ยไป
ไม่เตี้ยไปหรอก เธอน่ะสูงไปต่างหาก
เราทานอะไรๆเหมือนกัน ไม่ใช่เหรอ?
โอ๊ย โอ๊ย
ไม่หรอก ไม่ พ่อเริ่มหลงๆลืมๆแล้ว จำที่ลูกค้าสั่งไม่ได้
พ่อเคยเสิร์ฟโทโระซูชิให้ลูกค้าคนเดิม ซ้ำแล้วซ้ำอีก
ก็ดีนี่ เราไปกินที่ร้านกันดีกว่า
ขอร้องล่ะ เว้นฉันไว้คนเถอะ มีหวังได้ปิดกิจการแน่
เธอนี่ชอบพูดเล่นเสมอนะ
นี่ฉันพูดจริงนะเนี่ย ไม่ได้พูดเล่น
พ่อเธออายุเท่าไหร่แล้วล่ะ?
อะไรนะ? 72 มั้ง
นี่ อายุเท่าพ่อเราเลย
จริงเหรอ? หมอยังดูหนุ่มอยู่เลยนะ ดูกระฉับกระเฉงออก
นั่นน่ะเหรอที่เธอว่า กระฉับกระเฉง?
เกษียณอายุอย่างมีความสุข จริงมั้ย? ฉันล่ะอิจฉาจัง
พ่อเขาอยากทำงานต่อน่ะ
แต่ตาเขา... เป็นต้อน่ะ...
ไม่ใช่หรอก โรคอื่นต่างหาก
แต่เขาก็สร้างโรงพยาบาลใหญ่เบิ้ม แถวนี้ด้วย
ก็เลยได้เวลาพ่อ เกษียณตัวเองเสียที
อย่างน้อยเขาก็กู้ศักดิ์ศรีคืนมาได้
ซูชิมาส่งแล้ว
นี่จ้ะ 2 หมื่นเลย
ขอบคุณครับ
เงินทอน 3 พันกับอีก 2 ล้านเยนครับ
นี่ ลดให้เราบ้างสิ ดูสิว่าเราสั่งเยอะขนาดไหน
ขอทีเถอะน่า! นี่ฉันไม่ได้บอกเมียเลยนะ เรื่องหอยเม่นทะเลน่ะ
มากันแล้ว เด็กๆ หนักนะจ๊ะ
อย่าทานหอยเม่นล่ะ
อ้าว หนูเองเหรอ ซัทสึกิ? ตัวสูงจังเลยนะ
หน้าร้อนนี้ หนูสูงขึ้น 1.5 ซม. ค่ะ
ผมเลิกฟันดาบแล้วฮะ
ไม่มีใครสนเรื่องชมรมฟันดาบ ของหนูหรอกน่า
เกือบลืมไป
เมียผมส่งเงินค่าทำบุญมาให้
อุ๊ย ไม่ต้องหรอกจ้ะ เราไม่สวดมนต์กันแล้ว
ไม่ได้ครับ เมียผมแอบชอบ จุนเปย.สมัยเรียนม.ต้น
เธอเคยให้ช็อคโกแลตเขา ตอนวันแห่งความรัก
เหรอจ๊ะ? ถ้าอย่างนั้น ขอบใจนะ
ทำไมไม่เล่าเรื่องนี้ ให้รู้ตั้งแต่แรกล่ะ?
ฉันจะได้ไม่ทำให้เธอลำบากใจ เรื่องขอส่วนลดน่ะ
โทษที เผอิญนึกขึ้นมาได้...
คิดจะอวดเรื่อง ให้เงินทำบุญล่ะสิ...
ทำไมไม่เข้ามาจุดธูป ไหว้ล่ะจ๊ะ?
ผมแต่งตัวไม่เหมาะครับ
เดี๋ยวต้องรีบกลับแล้ว ไม่ได้บอกว่าพ่อมาทำอะไร
ขอบคุณที่อุดหนุนนะครับ
โตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นเยอะนะ
ขนาดเคยเป็นเด็กเกนะเนี่ย
ลูกไม่มีทางรู้หรอก... เขาอาจจะเปลี่ยนไปยังไง
อิ่มแล้วค่ะ
อิ่มแล้วเหรอ? ไม่ทานซูชิอีกเหรอจ๊ะ?
หนักจังเลย
ระวังด้วยนะ ซัทสึกิ
ขี้โกงนี่!
ให้ยายผ่าให้มั้ยจ๊ะ?
เด็กๆอยากผ่ากันเองค่ะ
ไม่ไปร่วมวงกับเขาด้วยเหรอเรา?
ไม่ล่ะฮะ ขอบคุณ
แน่ใจนะ?
ราวจับข้างอ่างอาบน้ำ
จ้ะ พ่อเขาล้มเมื่อปีก่อน
หนูรู้ค่ะ
แผลฟกช้ำใหญ่เชียว ตรงหลัง
ตายจริง
ก็เพราะเธอลืมสบู่ ไว้บนพื้นนั่นแหละ
ฉันไม่ได้ลืมสบู่ทิ้งไว้นะคะ
เอาอีกแล้ว พ่อชอบโทษคนอื่นเสมอ
เด็กๆจ้ะ ถ้าใช้นั่นทุบ จะไม่มีอะไรเหลือทานนะ
ลูกจะเป็นคนทุบเหรอ
กระเบื้องตรงอ่างอาบน้ำ มันหลุดแล้วด้วย
ถึงเวลาของมัน ก็คงหลุดล่อนเองจ้ะ
เดี๋ยวผมซ่อมให้ ทีหลังครับ
ไม่ต้องหรอกจ้ะ เธอเป็นแขกนะ โนบุโอะซัง
ได้ทำอะไรๆ คุณคงมีความสุขมากกว่าล่ะสิ?
ผมก็เหมือนปลาทูน่าล่ะครับ ต้องว่ายน้ำอยู่ตลอดไม่งั้นตาย
หวังว่าจะเป็นแรงบันดาลใจ ให้เขาที่ทำงานยิ่งขึ้น
เจ้าเครื่องนั้น เขาอุตส่าห์ขนขึ้นข้างบนให้แม่นะ
เจ้าเครื่องโรดิโอบอย
ยินดีช่วยครับ
เร็วสิฮะ พ่อ
ขอตัวนะครับ
นี่ ริวตะคุง ตอนนี้ คุณก็มีครอบครัวแล้วนะ
เอารถอาร์วีไปใช้สักคันเป็นไง?
ผมลดให้สุดๆเลย
อยู่โตเกียว เราไม่ต้องใช้รถหรอก
แม่ฝันเสมออยากให้ ลูกชาย
พาแม่นั่งรถของเขา ไปซื้อของนะ
ลูกๆไม่จำเป็นต้องโตขึ้น ตามอย่างที่แม่อยากให้เป็นนี่คะ
เห็นจะไม่จำเป็นนะคะ...
มันก็จริงด้วยนะ...
ผมจะขับรถพาแม่ไปซื้อของ ตามใจแม่เลยเอ้า คันไหนดีล่ะครับ?
เดี๋ยวก่อนนะ เดี๋ยว คันสีขาวนี้ล่ะ?
เธอนี่กวนประสาทจริงนะ ใบขับขี่ตัวเองก็ไม่มีด้วยซ้ำ
เอาอีกชามมั้ยจ๊ะ?
ผมอิ่มแล้วครับ
สมัยยังหนุ่มๆ ลูกทานเยอะกว่านี้นี่
แต่เราคงจะให้เขา โตไปกว่านี้ไม่ได้แล้ว
แล้วเธอคิดว่าฉัน อายุเท่าไหร่ล่ะ?
ฟันของลูกยังแข็งแรงดีมั้ย?
ไม่ไปหาหมอฟันเลย ใช่มั้ยเนี่ย?
ผมงานยุ่งฮะ
เดี๋ยวจะฟันผุเหมือนแม่ ระวังไว้เถอะ
อ้าปากกว้างๆสิ
พอเถอะฮะ อย่าทำแบบนี้หน้าต่อหน้าเด็กเลย
โทรไปที่ทำงานเหรอจ๊ะ?
ฮะ
ผมมีงานด่วนจาก พิพิธภัณฑ์เซตะงาย่า
ภาพสีน้ำมันน่ะเหรอ?
ใช่แล้ว ทำนองนั้นน่ะ
ฉันเคยอ่านบทความในหนังสือพิมพ์ เรื่องคนที่บูรณะภาพวาด
เขาเรียกว่า "หมอภาพวาด"
หนังสือพิมพ์ไหนจ๊ะ?
หนูลืมแล้วค่ะ เดี๋ยวจะส่งมาให้แม่อ่านนะคะ
เห็นพูดแบบนั้นทีไร แต่ไม่เคยส่งให้แม่สักทีนี่
ขอโทษค่ะ
คือผมไม่ค่อยจะสำคัญ เท่าหมอหรอก
ไม่ค่อยได้รักษาอะไรมากเท่า กับการ "ชะลออายุ"
ดีจังเลย พอจะช่วยฉันได้มั้ย?
ชะลออะไรกันเหรอจ๊ะ?
หนูว่าแม่เลยวัยแล้วค่ะ
แม่อายุมากแล้ว ไม่จำเป็นหรอกค่ะ
ผมก็ไม่แน่ใจว่า จะช่วยได้เท่าไหร่
ตกลงแม่ก็เป็นคนเดียว ที่ไม่เกี่ยวสินะ?
ในที่สุดงานของผม เริ่มมีคนเห็นความสำคัญซะที
มีเด็กมาเรียนเพิ่มขึ้น ที่โรงเรียนเก่าผม
แต่พอมาทำงานจริงๆแล้ว มันก็เป็นการแข่งขัน...
เห็นๆกันอยู่ล่ะค่ะ
หนูนี่
ทำอะไรคล่องแคล่วนะ
ดื่มเถอะจ้ะ
ฉันต้องคอยดูแลแม่ค่ะ
ยูกิเอะซังก็ดื่มเหมือนกันนะ
แม่นี่ชอบเปรียบเทียบนะคะ
เมียพี่ชายผมน่ะ
อยากรู้จังว่าตอนนี้ หล่อนอยู่ที่ไหน
ที่อยู่ในส.ค.ส.ก็ยังไม่เปลี่ยน โทโคะโระซาว่า
นั่นสินะ
อยากรู้จังว่า หล่อนเป็นยังไงบ้าง
ถ้าเขามีลูกกัน เราควรเชิญหล่อนมา
ตอนนี้หล่อนแต่งงานใหม่แล้ว ก็คงแวะมาไม่ได้จริงๆ...
บางทีมันก็ดีเหมือนกัน ที่พวกเขายังไม่มีลูก
แม่ม่ายลูกติด หาคนมาแต่งใหม่ยากขึ้น
โชคดีที่ยังมีผู้ชายแสนดี ต้องการฉัน
ไม่หรอกค่ะ ไม่ เราโชคดีต่างหากที่คุณรับรักเขา
ไม่ใช่พี่เลยนะ ที่พูดแบบนี้
ยูการิซังจ๊ะ อยากไปดูรูปริวตะ สมัยเด็กๆมั้ย?
อยากค่ะ
ถึงเขาไม่อยากดู แม่ก็จะพาไปดูอยู่แล้วนี่
หนูอยากไปดูรูปหนู สมัยเรียนมหาวิทยาลัยด้วย
อัทสึชิ ไปด้วยกันนะจ๊ะ
แตกรึยังจ๊ะ? คุณทำแตกแล้วเหรอ?
ยังเลย
ยังหรอก...
เราปล่อยให้หมอ 2 คนนี่ คุยกันดีกว่า...
แล้วเรื่อง...
เกิดอะไรขึ้นกับการซ่อมภาพ จิตรกรรมฝาผนังทาคามัทสุซุกะล่ะ?
บูรณะครับ มิใช่ซ่อมแซม
ก็เถียงกันมานานแล้วว่า ควรจะอนุรักษ์ไว้หรือเปล่า
จะเก็บไว้ที่สุสานตามเดิม หรืออนุรักษ์ เป็นสมบัติของชาติ ภาพจิตรกรรมนั่น
ภาพความงามของอะซูกะ เคยเอาไปทำเป็นตราไปรษณีย์
ท้ายที่สุด กระทรวงวัฒนธรรม สั่งปลดมันออก
สร้างความเสียใจให้กับ หน่วยงานอนุรักษ์วัฒนธรรมท้องถิ่น
อย่างน้อยก็ใช้เวลา 10 ปีที่...
ต้นไม้นั่นแพงนะ อย่าไปตีโดนเข้า!
ขอโทษครับ
แล้วแกทำมาหากินอยู่รึเปล่า?
ก็พอจะเลี้ยงแม่ม่าย คนนึงไหวครับ
นั่นไง
โดนแล้ว!
มีรอยแตกด้วย!
โอ้โห
มันแตกแล้ว
ไม่น่าเชื่อเลยนะ แต่ 2 คนนั่น เคยไปดูคอนเสิร์ตด้วยกัน
เพลงคลาสสิคซะด้วย
พ่อเป็นคนไม่ค่อยอดทน เขามักจะเดินไว ไปล่วงหน้าก่อน
เราเลยต้องรีบวิ่ง ไปให้ทันพ่อ
ดูนี่สิคะ แม่ แม่อยู่ที่สวนฮิบิยะ
ดูหน้าตาแม่มีความรักนะเนี่ย
ตอนนั้นแม่ยังไม่รู้สาอะไรหรอก
มีเด็กแค่ 3 คนในสวนนี่ นั่นล่ะจ้ะ ริวตะ
ขอดูหน่อย
อายุเท่าๆอัทสึชิมั้ยคะเนี่ย?
แม่ก็คงจะสักชั้นป. 5 หรือ ป. 6
ต้นอินทนิลน้ำยังเล็กอยู่เลยนะคะเนี่ย
เราปลูกมันทันที ที่ย้ายมาอยู่ที่นี่
ดอกมันสีแดงสดกว่า ตอนนี้อีกนะ
แม่ว่างั้นเหรอคะ?
รูปนี้ตอนที่เรา พากันไปขุดหาหอยกาบ
นี่จุนเปย. นี่ริวตะ
ดูท่าทางเขากำลังจะร้องไห้นะคะ
พอเขาได้ยินว่า "มองกล้องแล้วยิ้ม" ทีไร
เขาจะทำตัวแข็งแบบว่า...
อย่างนี้เลย...
แต่เขาดูอารมณ์ดีขึ้นนะ ตั้งแต่ตอนนั้น
จริงเหรอคะ?
เราต้องขอบใจหนูนะ
ไม่หรอกค่ะ
อุ๊ย ดูนี่สิ เรียงความ สมัยริวตะเรียนประถม
"เมื่อผมโตขึ้น ผมจะเป็นหมอ เหมือนพ่อของผม"
"พี่ชายผมจะเป็นหมอผ่าตัด ผมจะเป็นหมอรักษาโรค"รู้เรื่องนี้มั้ยคะ?
ไม่นะ ไม่เคยเลย
หนูมั่นใจว่าเขาอยากเป็น จิตรกรมาตลอด
"พ่อของผมมักจะสวม เสื้อกาวน์สีขาว"
"ตอนคนไข้โทรมา แม้แต่ตอนกลางคืน พ่อจะพากระเป๋า..."
อย่าอ่านเลยน่า
ใครจะสนกันล่ะ? ทำไมเธอต้องอายด้วย?
แม่ไม่ต้องเก็บของพวกนี้ไว้หรอก
เห็นมั้ยล่ะ?
เหมือนพ่อเป๊ะเลย
เขาก็แค่เป็นคนจริงจังค่ะ
เขาไม่ประนีประนอม เหมือนอย่างจุนเปย.เลย
นี่ถ้ามีใครคนนึงรับช่วงกิจการ คลินิคพ่อเขาต่อนะ
ทุกอย่างอาจจะเปลี่ยนไป
ทานแตงโมกันดีกว่านะ
ความคิดเข้าท่าเลย
เอานี่ออกไปก่อน
เอาล่ะ ทุกคนเรียงแถวกันนะ
เอาล่ะ เอาล่ะ ถ่ายรูป
มานี่สิ
ดูสิฮะ แม่
อะไรกันเนี่ย? สกปรกจังเลย
เปื้อนช็อกโกแลต
มันจะเห็นชัดนะ
กลับเอาข้างในมาใส่ข้างนอกเถอะ
ไม่ฮะ
งั้นก็หาอะไรมาปิดเถอะ ดูสกปรกจะตาย...
คุณตาครับ ยืนด้านข้างเถอะครับ
ไปไหนคะ แม่?
โทษทีนะ ตอนนี้เราพร้อมกันทุกคน
ไม่ใช่งานศพนะคะ เดี๋ยวจะโชคร้ายเอา
ไม่เป็นไรหรอก อีกอย่าง ที่เรามาพร้อมหน้าที่นี่ก็เพราะเขา
หนูรู้ค่ะ แต่ว่า...
คุณตาไม่อยู่ในรูปนะครับ
คุณตาครับ เถิบไปทางซ้ายอีกนิดนึง
นิดเดียวเองครับ
คุณตา
เขาไปเข้าห้องน้ำเหรอ?
งั้นค่อยถ่ายเฉพาะเขาทีหลังดีกว่า
พ่อเขายังไม่ตายนะ
ยิ้มหน่อย ทุกคน
คุณด้วยนะ ริวคุง
เขาหัวเราะร่วนเชียว
- เราไปนะคะ! - ระวังรถราด้วย!
อากาศร้อนเนอะ?
ก็อก ก็อก
พ่อต้องรีบทำนั่นเหรอคะ?
ทำไมล่ะ?
ทำไมไม่มานั่งคุยกับเราล่ะ?
คุยเรื่องอะไรล่ะ?
ไม่สำคัญหรอกค่ะ
อย่างเช่นเรื่องอนุรักษ์สุสาน หรืออะไรก็ได้
ริวเขาเป็นห่วง
ห่วงอะไรล่ะ?
ห่วงว่าพ่อรู้สึกยังไง กับเมียเขา
ก็มันชีวิตเขานี่ ปล่อยให้เขาทำตามใจเถอะ
พ่อนี่เย็นชาจังเลย
ตอนอยู่กับพี่จุนเปย. ไม่เห็นเป็นแบบนี้
มันก็แน่ล่ะ เขาเป็นทายาทฉันนี่
ริวมันทิ้งครอบครัวไป
อะไรคะ?
ฉันทำงานหนักแทบตาย เพื่อสร้างบ้านนี่ขึ้นมา
ทำไมแกถึงเรียกมันว่า "บ้านคุณยาย" ล่ะ?
พ่อขี้ใจน้อยจัง...
อ๋อ มีเคล็ดลับน่ะจ้ะ
ถ้าหนูทำแบบนี้แล้วก็ โดนให้ตรงจุดนะ...
มันก็จะหยุดอยู่ตรงนั้น ทำแบบนี้สิจ๊ะ
พ่อบอกว่าไม่มีเรื่องคุย
บอกว่าอยากคุยแต่เรื่องเทมปุระ
ช่างพ่อเขาเถอะ เดี๋ยวพอหิวเขาก็กลับมาเอง
เหมือนอีกาของลูกไง
แต่พวกนั้นมันจะมาแค่วันอังคาร กับวันพฤหัสนะคะ
อายุก็ปูนนี้แล้ว พ่อยังทำตัวเด็กๆอยู่เลย
อุ๊ย ตายจริง แม้แต่ปลาทูน่า ก็ยังงีบหลับ
เขาคงพบว่าห้องปูเสื่อทาตามิ นอนหลับสบายน่ะค่ะ
จริงด้วยสิ บ้านเรา ไม่ได้ปูเสื่อทาตามิเลยนี่
ลูกก็หาซื้อมาบ้างสิ
เป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ บ้านเราไม่ถูกสร้างมาแบบนั้น
ถึงเป็นเหตุผลว่า พอเราจะย้ายมาอยู่ที่นี่ ก็ต้องสร้างห้องเสื่อทาตามิใหม่
แล้วจะย้ายมาเมื่อไหร่ล่ะ?
ก็หวังไว้ว่า ก่อนที่มัทสึชิ จะเข้าเรียนม.ต้นน่ะ
เห็นจะยังไม่ได้หรอก
แต่หนูเอาพิมพ์เขียว ให้แม่ดูแล้วนี่คะ
ระวังเป็นไข้นะ
ก็อย่างที่คนเขาบอกกัน พอแก่ตัวลง อยู่กับลูกสาวน่ะดีที่สุด
ก็ขึ้นว่าอยู่กับ ลูกสาวคนไหนด้วยนะ
ที่เขี่ยบุหรี่...
เราจะอยู่ด้วยกัน แต่แยกห้องครัวค่ะ
เรายังยินดีทาน อาหารที่แม่ทำให้นะคะ
แม่ก็มีหน้าที่คอยดูแลเธอ เหมือนสาวใช้เลยสินะ
ศพของมิกิโอะ เฮงิเวระ อายุ 53 ปี
คนงานจากโยโกะฮามา ถูกพบเมื่อวันนี้ที่ชายหาด...
ตายจริง หน้าจะเป็นตอนใบไม้ร่วงนะ
เมื่อคืนก่อน
เขาไปเยี่ยมใครไม่รู้คนเดียว ไปค้างคืนด้วย
วันนั้น เขาเอาแต่ขัดรองเท้า...
แล้วจู่ๆก็พูดขึ้นมาว่า "ผมจะไปเดินชายหาดนะครับ"
ตอนนั้นแม่พูดว่า "ระวังตัวด้วยนะ..."
- เรากลับมาแล้วค่ะ - ไปไหนมากันจ๊ะ?
ความลับค่ะ
เหงื่อชุ่มเลยเชียว
นี่ค่ะ
- พี่ไม่ได้เป็นคนเก็บมันนี่ - ก็ไม่ได้เก็บ
มีแต่รองเท้าที่ขัดเสียมันวับ วางทิ้งไว้
แม่จะไม่มีวันลืม ภาพรองเท้าเขาเลย...
ดื่มชาเย็นนะจ๊ะ อย่าทานไอติม
นี่ถ้าแม่พูดกับพ่อเขาเร็วกว่านี้
เอาอีกแล้วล่ะสิ
นี่...ช่างแม่เถอะ ขอวันนี้วันนึง
งั้นวันนี้วันเดียวนะคะ...
เขาไม่ต้องไปช่วยเด็กนั่น
เด็กนั่นไม่ใช่ลูกตัวเองด้วยซ้ำ...
แม่ไปทำของว่างให้ทานดีกว่า
ไม่ต้องหรอกค่ะ เราทานมาเยอะแล้ว
แหม ก็มาอยู่ที่นี่กันพร้อมหน้า
หลังจากใช้ฝ่ามือตบไปรอบๆแล้วนะ ก็ใช้นิ้วโป้งนี่ล่ะกดให้บุ๋มตรงกลาง
นี่อีกอันฮะ
อะไรล่ะจ๊ะนั่น?
อุนจิฮะ
อุนจิใครเหรอ?
- ของพ่อ - ของพ่อเหรอจ๊ะ?
อุนจิเหรอ? สมัยเด็กๆ น้าเคยทำเป็นแบบนั้นนะ
ใช้โทรศัพท์บ้านเราก็ได้นะ
ที่เวียดนามนั่นก็ดีนะ จริงมั้ย?
ผมไปคุยข้างนอกดีกว่า
เรื่องงานเหรอจ๊ะ?
ก็อาจใช่ค่ะ
ดูเขายุ่งๆนะ กลับบ้านดึกมั้ย?
เขาทำโอทีเยอะมากค่ะ
ยังอายุ 40 เอง ไม่เป็นไรหรอก
ภาพสีน้ำมันของใครเหรอ?
แวนโก๊ะห์มั้งจ๊ะ?
อยากรู้ว่าจะใช่ของ แวนโก๊ะห์หรือเปล่า
เขาได้ค่าบูรณะรูปวาด รูปนึงเท่าไหร่เหรอ?
งานเยอะสินะ
หนูว่าเท่าไหร่นะ?
หนูกำลังถามเธออยู่ค่ะ
นี่ของรางวัล ที่มาช่วยยายนะจ๊ะ
ขอบคุณค่ะ
- มัทสึ - ขอบคุณฮะ
เรารักบ้านคุณยายจัง
อัทสึชิอยู่ไหนล่ะ?
ไม่ต้องห่วง ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก
ฟังนะ ว่าแต่
นายพอจะรู้จักคน ที่สำนักพิมพ์ชินบิโดมั้ย?
ใช่ ฉันไม่รู้จักหรอก
หวัดดีครับ
มาทานมื้อเย็นด้วยกัน สักวันนะ
นายไม่ต้องชวนมิชิม่าหรอก
โฮโมโคลมิน
โพรลมอน
ทริปทานอล
นีโอฟาเจน
อย่าไปแตะต้องยานะ
มานี่สิ
เอ้านี่
คุณย่าให้แล้วครับ...
นี่ปู่ให้นะ
นั่งสิ
โตขึ้นอยากเป็นอะไรล่ะเรา?
เป็นอะไรล่ะ? นักฟุตบอลเหรอ?
ช่างเทียบเสียงเปียโนฮะ
ช่างเทียบเสียงเหรอ? ทำไมล่ะ?
คายออกมาเถอะ ไม่เป็นไรหรอก
เพราะผมชอบครูสอนดนตรี
ผู้หญิงล่ะสิ?
งั้นก็จริงสินะที่ผู้ชายไขว้เขวง่าย ถ้ามีผู้หญิงมาเกี่ยวเวลาเลือกอาชีพ...
ขอดูนิ้วมือหน่อยสิ
นิ้วเรียว ดูท่าทางฉลาดนะ
พ่อของฉันป่วย ตอนฉันยังเด็กด้วยเหมือนกัน
ฉันเลยตัดสินใจเป็นหมอ
แล้วอาการดีขึ้นมั้ยฮะ?
พ่อของคุณปู่
เขาตายก่อนฉัน จะได้เป็นหมอซะอีก
เป็นหมอน่ะดีนะ เป็นอาชีพที่มีเกียรติ
ลูกไปเล่นเถอะ
กรุณาอย่าปลูกฝัง ความคิดใส่สมองเขา
ผมจะไม่ยอมให้เขา เป็นหมอเด็ดขาด
ก็ใช่ว่าฉันจะรอ อีก 20 ปีไหวนี่
ผมช่วยไม่ได้เรื่องนั้น...
ฉันไม่ได้คุยกับแก
ผมรู้ครับ
ขอพักนิดนึงค่ะ
แหงล่ะ คุณควรจะพัก
คงเหนื่อยสินะที่คอยนั่งเป็นเพื่อน พ่อแม่ผม
เรื่องโทรศัพท์นั่น ปรากฏว่าเขาไม่อยากได้ผม
อ้าว แล้วพิพิธภัณฑ์เซตะงาย่าล่ะคะ?
คุณแต่งเรื่องพวกนั้น ขึ้นมาทั้งเพ
ผมไม่มีทางเลือกนี่
งั้นก็เป็นภาพของชากาลล์สินะคะ
ภาพอะไร?
ภาพสีน้ำมันที่คุณ กำลังบูรณะอยู่
ภาพชากาลล์เหรอ?
แม่จะเอาของพวกนี้ ไปทำอะไรคะ?
แม่เก็บไว้เผื่อใช้ยามจำเป็น
แล้วเมื่อไหร่แม่จะใช้
ถุงกระดาษเยอะอย่างนี้ กันล่ะคะ?
ตู้เย็นมีแต่ของเต็มตู้ เป็นประจำ
มีของเต็มเข้าๆไว้ แม่รู้สึกอุ่นใจน่ะ
ตู้เย็นไม่ได้สร้างขึ้นมา เพื่อให้อุ่นใจนะคะ
เขาสร้างมาเพื่อให้แช่เย็น
เอ๊ะ
พ่อไปเล่นปาจินโกะเหรอคะ?
แม่เองเหรอเนี่ย?
จะมาสนทำไมล่ะ ว่าแม่จะเล่นปาจินโกะหรือเปล่า?
ยังมีอย่างอื่นให้ทำอีกเยอะนี่ค่ะ เช่นแต่กลอนไฮกุหรือเล่นโยคะ
แม่รู้สึกสบายใจน่ะเวลา ได้ยินเสียงเครื่องปาจินโกะ
ก็แน่ล่ะค่ะ แม่
แม่มีสิทธิ์จะใช้เวลาทำอะไร ตามใจเเม่
แล้วเรื่อง...บ้านล่ะคะ?
ทำไมล่ะจ๊ะ?
แหม แม่ก็รู้นี่
ถ้าแม่ไม่ต้องการเรา เราก็ไม่อยาก บังคับอะไรแม่หรอกค่ะ
ผมไม่ได้บอกว่าไม่ต้องการลูกนะ ก็แค่ว่า...
แค่ว่าอะไรคะ?
แม่ว่าพ่อเขาคงไม่ชอบใจหรอก
แม่ชอบพูดเรื่องพ่อขึ้นมา เวลาเหมาะๆเสมอ
ถ้าเราทุบผนังห้องตรวจคนไข้ออก
แล้วแยกบ้านออกจากกัน เราก็จะได้อยู่เป็นอิสระกันไงคะ
แม่ไม่ยักรู้นะว่าเราทำของหวานพวกนี้ จากแป้งสาลี จริงมั้ย?
ไม่หรอกค่ะ
อากาศเย็นลงแล้ว ไปเยี่ยมหลุมศพเขาเถอะ
แล้วลูกล่ะ?
หนูขอบายดีกว่า เพิ่งไปมาเอง
ถ้าอย่างนั้น แม่ไปกับลูกเอง เดินไปด้วยกันคงจะดี
แม่ไปสวมหมวกก่อนดีกว่า
ดีแล้วล่ะครับ
ทำไมแม่ถึงตื่นเต้นนักนะ?
แค่ไปเยี่ยมหลุมศพเอง...
อยากรู้จังใครเอาดอกไม้มาทิ้งไว้นะ? เมียเขาเหรอ?
ถ้าเขามาไกลขนาดนี้ ก็น่าจะมาเยี่ยมเรานะครับ
ลูกคงพูดถูก
คงจะเป็นโยชิโอะละมั้ง
เขาไม่เคยคิดทำอะไร แบบนี้หรอก
- โยนมันทิ้งเหรอครับ? - ของเราปักลงแจกันไม่ได้
หนูจะจุดธูปนะคะ
อากาศร้อนมาก วันนี้ทั้งวันเลย
ได้น้ำเข้าหน่อย คงจะรู้สึกดีนะ
คงไม่มีอะไรจะเกินทนเท่ากับ
การต้องมาสวดมนต์ หน้าหลุมศพลูกตัวเอง
แม่ทำอะไรผิดเหรอ ถึงต้องมาเจอกับเรื่องนี้
แม่ต้องการอะไรล่ะครับ?
สามีพี่เขาก็ดูดีนะ แต่ว่า...
แม่คงแก่ไปแล้วมั้ง ที่จะอยู่กับคนแปลกหน้า
พวกเด็กๆนั่นคงจะ ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวกันน่าดู
งั้นแม่ไม่อยากให้พวกเขามาอยู่
อีกอย่างนะ...
ถ้าพวกเขาย้ายกลับมา จะยิ่งลำบากกับลูก
ผมน่ะเหรอ? ผมไม่ย้ายกลับมาหรอกครับ
แม่หมายถึง หลังพ่อเขาตายแล้วน่ะ
หลังพ่อตาย...รู้มั้ยฮะ ผมคงเข้ามาอยู่บ้านพี่เขาไม่ได้
มันก็แน่อยู่ล่ะ แม่รู้
ถ้าอย่างนั้น...
ลูก 2 คนจะมีหลานกันมั้ย?
ไปเอาความคิดนั้นมาจากไหนกันฮะ?
ควรคิดดูให้ดีนะ มีลูกแล้วหย่ากันจะลำบาก
นี่แม่พูดเรื่องอะไรครับ?
ควรจะพูดว่า "แม่รออุ้มหลานไม่ไหว" ไม่ใช่เหรอ?
ก็ครอบครัวเราปกติซะที่ไหนล่ะ
สมัยนี้เราไม่ใช่ว่าผิดปกตินะครับ
สมัยอยู่คารุอิซาว่า ลูกเคยจับผีเสื้อ
กับพ่อเขาจำได้มั้ยจ๊ะ?
เปล่านะฮะ
ไปเยี่ยมหลุมศพพ่อเขา ด้วยดีกว่านะ
ตามใจฮะ
งั้น ก็คงไม่ "ตามใจ" สินะ
ดูนั่น ผีเสื้อสีเหลือง
มีคนบอกว่าผีเสื้อ ที่อยู่รอดหน้าหนาวมาได้
จะกลับมามีสีเหลือง ในปีถัดไป
จริงเหรอครับ? ฟังดูเหมือนเรื่องโกหกมากกว่า
แม่ได้ยินมาอย่างนั้น
จากใครล่ะครับ?
แม่จำไม่ได้นะ
หลังจากได้ยินมา เวลาที่แม่เห็นผีเสื้อสีเหลือง
แทบทำหัวใจแม่แหลกสลาย
เดินขึ้นเขาชักจะลำบากขึ้น ทุกปีแล้วนะ
ถ้ามีรถขับ ปร๋อเดียวก็ถึงแล้ว
แม่เดินดีกว่าครับ
ลูกพูดถูกนะ ได้ออกกำลังกายบ้างก็ดี
แล้วนี่ เรียนจบมหาวิทยาลัยแล้วเหรอ?
ครับ ขอบคุณครับ
หางานทำได้หรือยัง?
ผมอยากทำงานวงการสื่อมวลชน แต่ก็โดนปฏิเสธมาทุกที่
แล้วโรงเรียนสอนการละครนั่นล่ะ?
ขอโทษด้วยครับ ผมลาออกเมื่อ 2 ปีก่อน
งั้นเหรอจ๊ะ น่าเสียดายนะ
ปีก่อนแม่ก็พูดแบบนี้กับเขา
เหรอจ๊ะ?
ผมมาช่วยงานบริษัทโฆษณาเล็กๆ ก็คงจะได้งานทำที่นั่น
ก็เหมาะดีแล้วนี่ จริงมั้ย?
ถ้าผมพูดถึงโฆษณา ผมหมายถึง แผ่นปลิวที่แจกตามซุปเปอร์มาร์เก็ต มากกว่าครับ
แล้วได้ทำข้อสอบเขามั้ย?
ไม่มีอะไรเป็นพิธีรีตรอง แบบนั้นหรอกครับ
ขอบคุณครับ
ผมว่าคงจะช่วยงาน ที่นั่นสักพักตอนนี้
ถ้าอย่างนั้น ไม่มีอะไรสำคัญ ไปกว่าสุขภาพเธอนะ
ก็ฮะ สุขภาพผมเป็น ทรัพย์สมบัติเดียวที่ผมมี
เอ่อ พูดจริงๆนะฮะ
ถ้าพี่จุนเปย.ไม่ช่วยชีวิตผมไว้ตอนนั้น ผมคงไม่ได้มาอยู่ที่นี่
ผมรู้สึกเสียใจจริงๆครับ
แล้วรู้สึกเป็นบุญคุณมาก
ขอบคุณมากนะครับ
ผมจะใช้ชีวิตอยู่ เพื่อพี่จุนเปย.ด้วย
งั้นผมขอตัวนะครับ
โอ๊ะ โทษทีครับ
ขาเธอไม่เป็นไรนะ?
คงเป็นเหน็บ นั่งบนเสื่อทาตามิ
ตรงนั้นมีขั้นบันไดนะจ๊ะ
ขอโทษด้วยครับ ผมพอเดินได้แล้ว
เธออายุ 25 เอง ยังเป็นอะไรที่อยากเป็นได้
ไม่หรอกครับ ผมมองเห็นแล้วว่า ชีวิตผมคงไปที่ไหนไม่รอด
ปีหน้าแวะมาใหม่นะ สัญญานะจ๊ะ?
เราจะรอนะ
ผมจะมาครับ งั้นขอตัวครับ
ดูแลตัวเองนะ
ขอโทษด้วยครับ
เขาอ้วนขึ้นนะ
คงจะหนักร้อยกว่าโลมั้ง มองข้ามหลังแล้วไม่เห็นอะไรเลย
ทานของหวานที่เอามาให้เรา ตั้ง 2 ชิ้นด้วยแน่ะ
แถมชาเย็นอีก 3 แก้ว
ไม่สงสัยเลยว่า ทำไมถึงอ้วน
ต๊าย ดูเหงื่อเขาสิ
นี่ ตรงนี้ด้วย น่าขยะแขยงจัง
เขายังใช้คำเชื่อม ตอนขอบคุณเราผิดอีกด้วย
ที่ว่าจุนเปย.ช่วยชีวิตเขาไว้
เราน่าจะยกโรดีโอบอย ให้เขาไปนะ
ลูกพูดถูก
รีบวิ่งตามเขาไปที่ป้ายรถเมล์เร็ว
ริว...
ฉันไม่เอาด้วย
เจ้านั่น...
เจ้าขยะไร้ค่านั่น ทำไมลูกฉันต้องไปช่วยชีวิตมันด้วย?
มีคนอื่นให้ช่วยอีกเยอะ
กรุณาอย่าพูดคำว่า"ขยะ" กับ "ไร้ค่า" ต่อหน้าเด็กๆ
"ทำงานวงการสื่อมวลชน" เหรอ ขี้โม้ทั้งเพ
เขาไม่ได้เป็นคนขี้โม้หรอก
ความจริง ไอ้หมอนั่น มันทำงานพาร์ทไทม์เอง
แล้วมันเสียหายตรงไหน? เขายังหนุ่มอยู่
ตัวมันก็โตขึ้นทุกวัน
มันอยู่ไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก
พ่อก็ได้ยินเขาขอโทษแล้วนี่คะ
เขาขอโทษที่ยังมีชีวิตอยู่
เหมือนอย่างที่นักเขียนนิยายคนนั้น ใครกันน้า...
ไม่ใช่หรอก เหมือนดาวตลกคนนั้น ที่เอาแต่ขอโทษ...
เราไม่ได้พูดถึงนักเขียนนิยาย หรือดาวตลกคนไหนทั้งนั้น
เลิกเอาชีวิตเขาไป เปรียบเทียบกับคนอื่นซะที
ถุงเท้าข้างนึงเขา สีดำด้วยฮะ
เขาก็ทำดีที่สุดแล้ว
ไม่ใช่ว่าทุกอย่างจะเป็นไป อย่างที่พ่อต้องการเสมอไป
แล้วพ่อจะมานั่งตัดสิน
บอกว่าเขาเป็น "ขยะ" หรือว่า "ไร้ค่า" ได้ไงกัน
อย่าหัวเราะนะ!
อะไรกันเนี่ย? เอานี่เช็ดซะ
เธอไม่เห็นต้องตะโกนเลย
แกจะไปปกป้องทำไมกัน? ไม่เกี่ยวกับแกเลยนะ!
แล้วการเป็นหมอ มันสำคัญนักเหรอครับ?
ทำงานโฆษณา ก็เป็นอาชีพดีออก
ใครจะไปรู้ว่าพี่จุนเปย.จะเป็นยังไง ถ้าเขายังมีชีวิตอยู่
เราน่ะเป็นแค่มนุษย์...
คือผมได้ยินว่าคำว่า "ขยะไร้ค่า" ก็เลยคิดว่า...
กำลังพูดถึงผมอยู่ ผมเลยไม่กล้าออกมา
ขอบคุณพระเจ้า ที่คุณพ่อพูดถึง โยชิโอะ
นี่ถ้าเขาลดน้ำหนักอีกนิดนะ...
จะดูเหมือนอดีตนักซูโม่คนนั้นเลย ชื่ออะไรน้า?
ทาคามิยาม่าเหรอ?
ไม่ใช่หรอก คนที่มาจากฮาวาย ที่เล่นโฆษณาน่ะ
แม่หมายถึงคนที่มีหน้าอูมๆ เหมือนกลางหน้าท้องคน แบบนี้น่ะ
กลางหน้าท้องอะไรเหรอคะ?
หนูว่าได้เวลากลับแล้ว คนขับรถเราตื่นแล้วนี่
จะกลับกันแล้วเหรอ รีบกลับจังเลยนะ?
ใช่แล้วค่ะ
เตรียมตัวให้พร้อมนะ!
ไม่มีใครเคยขอให้มัน ใช้ชีวิตของจุนเปย.ต่อ
ริวตะ ซื้อรถอาร์วีสักคันนะ
เราเอาของหวานนั่น เข้าตู้เย็นดีกว่า
อัทสึชิจ๊ะ หนูช่วยยกของหวาน มานี่หน่อยได้มั้ย?
พอจะหาที่ว่างสักที่ได้มั้ย?
ไม่มีที่ว่างเลย ตายจริง ตรงนั้นไง...
- คุณยายให้มาเหรอ? - 3,000 เยนแน่ะ
3,000 เยน
คุณยายแกดูชีวิตมีความสุขนะ
ก็แน่อยู่ล่ะค่ะ ได้อยู่กับครอบครัว เป็นสิ่งดีสุดสำหรับท่านแล้ว
แล้วเราทำคะแนนเพิ่ม กับท่านได้บ้างหรือเปล่า?
ไม่รู้สิคะ ท่านยังไม่ออกตัว เห็นด้วยเลย
คงอยากเก็บห้องลูกชายเอาไว้ ฉันพอเข้าใจความรู้สึกท่านนะคะ
พี่ชายคุณนี่มีพ่อแม่ดีนะ
เราเองก็มีอะไรให้ต้องดูแลล้นมือ
คุณอยากให้ท่านคอยดูแล ลูกสาวที่ยังอยู่มากกว่าล่ะสิ?
ก็แหงอยู่แล้วค่ะ
วิญญาณพี่ชายฉันคงจะไม่ อยู่ดูแลพ่อแม่เขาหรอก
อย่าห่วงเลยค่ะ ไม่แพงขนาดนั้นหรอก ราคาสบายๆ
ไม่สำคัญหรอกว่าราคาเท่าไหร่
แล้วก็ไม่ใช่ว่า ฉันจะซื้อมากกว่าอันนึง
คุณแม่เขามีมือถือใช้เหรอคะ?
อยู่ตรงโน้นไง
เวลาเขาโทรศัพท์น่ะนะ เขาก็ใช้โทรศัพท์บ้านเรานี่ล่ะ
พวกคนโง่ไม่ไว้ใจ โทรศัพท์ไร้สายหรอก
บอกว่าให้วางไว้ตรงนี้ไง
อะไรกันจ๊ะ? ขำอะไรกันเหรอ?
ไม่มีอะไรหรอก
พวกนั้นน่าจะอยู่ ทานมื้อค่ำด้วยเลยนะ
อย่าดีกว่า
ฉันทนรับมือกับทั้งกลุ่ม
มาแกร่วที่นี่ทั้งคืนไม่ไหวหรอก
มือเที่ยงทานซูชิ มื้อค่ำทานปลาไหล หนูประทับใจจังเลยค่ะ
ฉันไม่น่าทอดเทมปุระไว้มากเลย เสียของเปล่า
หนูเอาเทมปุระกลับไปทานที่บ้านก็ได้นะคะ
เทมปุระทานเหลือไม่ดีหรอก หายกรอบหมดแล้ว
แม่ดีใจนะที่เราสั่งชุดพิเศษมาทาน
เผื่อมีอะไรขาด เขาก็ยังมี ซุปพร้อมทานให้
ช่วยทานนี่ได้มั้ยฮะ?
ได้สิจ๊ะ
ไม่ต้องหรอก มา เดี๋ยวปู่ทานให้
งั้นย่าให้ปลาไหลแทนแล้วกันนะ
ลูกนี่โชคดีมากเลยนะ
แม่ทานข้าวไม่หมดหรอก นี่จ้ะ
อย่าเอาข้าวมาโปะ หน้าปลาไหลผมสิฮะ แม่
กินข้าวไปในท้องแล้ว มันก็เหมือนกันแหละ
ย่าเขาไม่มีความประณีต ฝังในสายเลือดหรอก
หมายความว่าไงกันคะ... คุณต่างหากที่แทบไม่พูดเลย
ปู่เคยพาย่าไปดูคอนเสิร์ตนะ ย่าเอาแต่หลับ นอนกรนเฉยเลย
เมื่อไหร่กันคะ ที่รัก?
ห้องถัดไป มีแผ่นเสียงเยอะนะคะ
ฉันเคยเป็นนักสะสมน่ะ สมัยหนุ่มๆ
ตอนนี้ก็เป็นแค่ของประดับห้อง แทบไม่ได้ฟังเลย
วางไว้กินเนื้อที่เปล่า
ฉันเคยร่วมงานกับหมอ ที่ใช้เพลงคลาสสิคบำบัด
เขาน่ะเป็นแค่หมอ คลินิคแถวนี้แหละจ้ะ
แต่ถ้ามีเรื่องฉุกเฉิน ก็ดีนะคะ ที่มีหมออยู่ในบ้าน
ไม่จำเป็นหรอก เขางานยุ่งจะตาย
ขนาดตอนลูกตัวเองกำลังจะตาย ยังไม่อยู่ดูแลเลย
ก็ช่วยไม่ได้นี่ ฉันมีคนไข้เป็นลมพิษ จากอาหารเป็นพิษ
ทานนี่ซะนะ
เธอไม่รู้หรอกว่างานมันสำคัญแค่ไหน กับคนคนนึง
ฉันมันไม่เคยทำงาน ไม่เคยเลยสักครั้ง
แต่ก็ไม่ใช่ว่าเขาทำงานอีกแล้วนะ
แล้วมีเพลงแนวอื่น ที่คุณพ่อฟังมั้ยคะ?
ก็มีนะ แจ๊ซซ์
เชยหมดแล้วล่ะ ยกเว้นของ ไมล์ เดวิส
ฉันยังพอทนฟังของวงเดอะ บีทเทิ้ลได้บ้าง
แต่เพลงแร็พบ้าบอสมัยนี้ ไม่น่าจะเรียกว่าเพลงเลย
คุณพ่อพูดถูกนะคะ
ที่ร้านคาราโอเกะ
เห็นได้ชัดว่าเขา ร้องเพลงลูกกรุงเก่าๆ
ร้านคาราโอเกะเหรอ?
ฉันอ่านเจอในสคส. ของชิมาสุซัง
"อยากได้ยินเสียงนาย ร้องเพลงดาวลูกไก่อีกครั้ง"
อย่าไปแอบอ่านจดหมายคนอื่นสิ
นั่นมันส.ค.ส.ปีใหม่ ช่วยไม่ได้นี่
ถ้าคุณไม่ชอบ ก็ให้เพื่อนคุณ ใส่จดหมายปิดซองส่งมาสิ
เพลงลูกกรุงเก่าๆเหรอ?
เพลงดาวลูกไก่ไม่ใช่เพลงลูกกรุงนะ
มันมีรสนิยมกว่านั้น
แล้วคุณพ่อกับคุณแม่ มีเพลงโรแมนติคพิเศษระหว่าง 2 คนมั้ยคะ?
ไม่มีเลยนะ
มีสิ มีเพลงอยู่แผ่นนึง
เพลงอะไรเหรอคะ?
เพลงป็อบสุดรักสุดหวงเลยล่ะ อยากฟังมั้ย?
เมื่อปีก่อน
ย่าเขาโดนหลอกให้ซื้อ "เพลงป็อบที่โปรดปราน" ทางไปรษณีย์น่ะ
เป็นอัลบั้ม 30 ชุด ใครจะไปรู้ว่าราคาเท่าไหร่
ผมเห็นอยู่ในห้องผม
แต่เขาไม่เคยฟังเลย
ฉันไม่ได้โดนหลอกนะคะ ดูถูกกันจัง ฉันยังไม่แก่ขนาดนั้น
อะไรครับ? เพลงใครเหรอ?
เอาเปิดที่เครื่องเล่นสิจ๊ะ
ให้ผมเปิดเหรอ?
เข็มอ่านแผ่นเสียง ขึ้นสนิมหมดแล้วมั้ง?
ยังใช้เล่นได้อยู่จ้ะ
มันใช้งานยังไงนะ...
เพลงเเนวไหนเหรอคะ?
จะไปรู้ได้ยังไง? ไม่เกี่ยวกับฉันนี่
แต่มันมีทุกอย่าง เกี่ยวกับคุณพ่อนะคะ
แม่ฮะ เพลงนี้...
ทั้งเมืองแต่งแต้มด้วยแสงไฟ งามตานัก จริงไหม
โยโกฮาม่าเอย แสงไฟสีน้ำเงิน โอ้...โยโกฮาม่า
ฉันมีความสุขนัก อยู่ลำพังกับคุณ
เพลงจากยุคไหนคะ?
สมัยปี 70 มั้ง ก่อนงานเอ็กซ์โปปี 70
ผมจำได้ว่าแม่เคยร้อง อยู่บางที
เราก้าวเดิน ไปชั่วนิจนิรันดร์
ฉันเพียงไหวเอน เหมือนดั่งเรือน้อย
เข้าสู่วงแขนคุณ
มีเพียงแต่รอยเท้าของเรา ตามเรามา
โยโกฮาม่าเอย แสงไฟสีน้ำเงิน โอ้...โยโกฮาม่า
จูบแสนแผ่วเบาของคุณ...
ฉันจะวางชุดใหม่ไว้ตรงนี้นะคะ
พร้อมผ้าเช็ดตัวคุณ
เธอไปซื้อมาตอนไหน?
แผ่นเสียงน่ะเหรอคะ?
ก็นานมากแล้ว... ที่อิตาบาชิ...
ฉันแบกริวตะสะพายหลังไป เดินทางไปถึงอพาร์ตเมนท์ของผู้หญิงคนนั้น
ได้ยินเสียงคุณ ร้องเพลงดังจากห้องของเธอ
"เราก้าวเดินไปชั่วนิจนิรันดร์"
ฉันไม่อยากไปขัดจังหวะคุณ ก็เลยตรงดิ่งกลับบ้าน
วันรุ่งขึ้น ก็เลยไปซื้อแผ่นนี้ที่ร้าน คานารี่ เร็คคอร์ด ข้างสถานีรถไฟ
กรุณาแขวนผ้าเช็ดตัว ไว้ให้แห้งด้วยนะคะ
จำที่แม่ผมบอกว่า "ยังเล่นได้นี่" ได้ไหม
รู้มั้ยว่าท่านเล่นเพลงนั้น เวลาเหงาๆ
ทำให้คุณกลัวขึ้นมาล่ะสิ
ไม่จริงเลยค่ะ
มันจะแปลกตรงไหนคะ?
เหรอ?
ทุกคนก็มีเพลงที่อยากฟัง เวลาอยู่เงียบๆคนเดียว
คุณคิดงั้นเหรอ?
แน่นอนค่ะ
งั้นคุณก็มีด้วยสิ?
เพลงไหนเหรอ? บอกผมหน่อย
ความลับค่ะ
ผู้หญิงนี่น่ากลัวนะ
คนเราน่ากลัว
ทุกคนล่ะค่ะ
แม่ว่าคืนนี้มีถ่ายเบสบอลแน่ๆ อยากดูมั้ยล่ะ?
เราติดจานรับดาวเทียมแล้วนะ ลูกจะได้มีช่องอื่นๆดู
ก็ไม่เชิงฮะ
ทีวีสมัยนี้ไม่ค่อย มีอะไรให้ดูนะ
ไม่เห็นจะมีอะไรขำ แต่คนหัวเราะกันจัง
เสียงหัวเราะนั่น ก็ไม่ใช่ของจริงด้วย ใช่มั้ย?
เขาก็ว่าอย่างนั้นฮะ
นี่ครับ
อะไรเหรอจ๊ะ?
วันนี้แม่ทำอาหารเลี้ยงเรามากมายจริงๆ ทำไมไม่หาอะไรปรนเปรอให้ตัวเองบ้าง
ต๊ายตาย ได้เงินเดือน จากลูกชายตัวเอง
วิเศษที่สุด
แม่คอยเลี้ยงดูพวกเรามาตลอด
ถ้าอย่างนั้น ก็ขอบใจนะจ๊ะ
จะเอาไปซื้ออะไรดีน้า...
ว่าแต่นักซูโม่คนนั้น ชื่ออะไรล่ะ?
ยังคิดอยู่เหรอครับเนี่ย?
คอยแก้ปัญหาพวกนี้น่ะ ทำให้จิตใจกระฉับกระเฉงนะ
วาโนะฮานะมั้งฮะ?
ไม่ใช่เขาหรอก
งั้นก็คิตะโนะฟูจิ?
เขาหน้าตาหล่อจริงๆนะ
ไม่สิ น่ารักมากกว่า...
แม่ฮะ...
น่าจะได้เวลาที่เรา ปล่อยโยชิโอะไปเสียที
หยุดเชิญเขามาเถอะครับ
ทำไมล่ะ?
ผมสงสารเขา
มันเจ็บปวดสำหรับเขาด้วย ที่มาหาเรา
เราถึงเชิญเขามาไง
จะให้เขาลืมไปง่ายๆ ผ่านไปแค่ไม่กี่ 10 ปีได้ยังไง
ความผิดเขาเอง... จุนเปย.ถึงตาย
แต่โยชิโอะเขาไม่ได้...
ไม่ต่างกันหรอกนะ สำหรับคนเป็นพ่อแม่
ไม่มีใครให้เกลียดใส่ ยิ่งทำให้แม่รู้สึกแย่ลงนะ
เพราะงั้นปีละครั้ง
แม่ต้องทำให้เขา รู้สึกแย่ไปด้วย
พระเจ้าจะลงโทษแม่ เพราะเรื่องนั้นมั้ยล่ะ?
แม่ก็จะเชิญเขามาอีกปีหน้า และปีต่อๆไป...
แม่ถึงเชิญเขามาที่นี่ เพราะเรื่องนั้นเหรอครับ?
แม่นี่ใจคอโหดร้ายมาก
แม่ไม่ได้โหดร้ายหรอก
แม่ว่ามันปกติออก
ทุกคนก็เอาแต่พูดอย่างนั้น
เอาไว้ลูกเป็นพ่อคน ก็จะรู้เอง
ผมก็เป็นพ่ออยู่แล้วไงครับ...
เป็นพ่อคนจริงๆน่ะ
หมายความว่าไงฮะ?
ไปอาบน้ำเถอะ พ่อเขาอาบเสร็จแล้ว
พาเจ้าชาย ไปอาบกับลูกด้วย
เจ้าชายเหรอครับ?
ลูกน่าจะอาบกับเขานะ บ้านเราอ่างใหญ่ออก
ยูการิซังจ๊ะ
ปกติเราจะอาบน้ำกันคนละที
วันพิเศษอย่างวันนี้ พ่อเขาน่าจะให้ลูกชายอาบน้ำก่อนนะ
วันๆก็เอาแต่อยู่ในบ้าน
ไม่เห็นจำเป็น ต้องอาบน้ำทุกวัน
เปลืองน้ำร้อนไปเปล่าๆ
มีอะไรเหรอคะ คุณแม่?
ให้อัทสึชิอาบน้ำก่อน กับริวตะนะจ๊ะ
ได้สิคะ
ปกติ เราไม่อาบหรอกนะ
แม่จะวางชุดนอนลูก ทิ้งไว้นะ
ผมเอาเสื้อยืดมาฮะ
ใส่ซะเถอะ แม่อุตส่าห์ซื้อให้นะ
ซื้อจากไหนล่ะฮะ?
ผมว่าต้องเป็นร้านลดราคาแหงๆ ขอดูหน่อย
เดี๋ยวแม่จะเอาให้ลูกดู
ขอดูหน่อย
ลูกชอบสีนี้...
โอ้ ไม่นะ
อัทสึชิจ๊ะ อาบน้ำเถอะจ้ะ
รอผมเล่นจบเกมนี้ก่อนฮะ...
อ่างอาบน้ำแคบจะตาย
ลงไปอาบพร้อม 2 คน ไม่ได้หรอก
นี่ค่ะ
แล้วเสื้อยืดผมล่ะ?
คุณมีชุดนอนของแม่ แล้วนี่คะ?
ผมไม่ต้องสวมชุดนั่นหรอก
คุณควรสวมนะคะ ท่านอุตส่าห์ ไปหาซื้อมาให้คุณ
คุณบ้าไปแล้วรึไง?
ท่านก็เป็นแบบนี้ล่ะ เวลาผมมาเยี่ยม
แม่ก็แค่อยากดูแลผม
ไม่ใช่เรื่องนั้นหรอกค่ะ
งั้นเรื่องอะไรล่ะ?
ถ้าท่านอุตส่าห์ไปซื้อชุดนอนให้ ก็น่าจะซื้อชุดให้อัทสึชิด้วย
ท่านทำกับเขาเหมือนเป็นแขก ไม่ใช่คนในครอบครัว ทั้งวันเลย
คุณก็คิดมากไปเอง ท่านไม่ได้ทำอะไรแบบนั้นหรอก
ท่านเตรียมแปรงสีฟัน 3 ชุดให้เราด้วยนะ
ส่งมาให้ผมเถอะ... เสื้อยืดผมน่ะ
ยูการิซัง...
ยูการิซัง มานี่หน่อยจ้ะ...
ใช้นี่สิ
งานไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่ล่ะสิ?
ก็ดีนี่ครับ ทำไมเหรอ?
งั้นก็ช่างเถอะ
อย่าห่วงผมเลย อะไรๆมันเปลี่ยนไปแล้ว
แล้วนี่แก...
โทรหาแม่เขาบ้างไม่ได้เลยรึไง? ให้แม่เขาได้ยินเสียงแกบ้าง
ผมโทรมาทีไร แม่ก็เอาแต่บ่นอยู่ตลอด
อดทนฟังเขาบ่นหน่อยเถอะน่า
ไม่ใช่หน้าที่ผมครับ
พ่อกับแม่คุยกันเองไม่ได้รึไงครับ โดยไม่ต้องลากผมเข้าไปเกี่ยวด้วย?
จะยังไงก็เถอะ แต่เรื่องข้าวโพดนั่น ผมเป็นคนพูด ไม่ใช่พี่จุนเปย.
เหรอ?
ครับ
แล้วมันต่างกันตรงไหนล่ะ?
ริวจัง น้ำร้อนจังเลย ผมแช่ไม่ค่อยได้
เดี๋ยวพ่อไปนะ
มันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว
บ้าชะมัด...
โดนเสี้ยนตำมือรึเรา?
ถ้าหากคุณบีบไฝแบบนี้ คุณจะรวยฮะ
คุณย่าบอกล่ะสิ?
เห็นนี่มั้ย?
ย่าเขาเคยบอกลุง ลุงเลยพยายามบีบมันซะเต็มเหนี่ยว
ไม่เห็นจะได้ดีอะไรเลย
ทำไมถึงอยากเป็นหมอล่ะฮะ ริว?
เรื่องมันนานมาแล้ว
นานมากเลย
ตัวนี้รึเปล่าน้า?
ตัวนี้นี่เอง
ฉันขอมอบนี่ให้หนูด้วยนะ
อุ๊ยตายจริง คุณแม่คะ มันแพงเกินไปนะคะ
ไม่หรอกจ้ะ ไม่แพงหรอก แต่ก็เป็นกิโมโนเนื้อดี
ลูกสาวฉันอยากได้ของทุกอย่าง แต่พอได้ไปแล้ว ก็ไม่สนใจ
ฉันเคยยกกิโมโนตัวสวยให้ไป แต่ก็ไม่เห็นเขาจะสวมเลย
อยากรู้จังว่าเอาไปขายใน อินเตอร์อะไรสักอย่างหรือเปล่า
แลกเป็นเงินสดมา
ยังสงสัยเรื่องนั้นอยู่
ก็เลยไม่ยกให้เขาแล้วล่ะ
เวลาหนูหัวเราะ หนูมีลักยิ้มนะ
น่ารักจัง
อายุฉันปูนนี้แล้ว จะมีลักยิ้มไปทำไมกัน
ไม่จริงหรอกค่ะ
ผู้หญิงควรจะมีเสน่ห์ ในทุกวัย
ฉันอิจฉานะ
อย่าอิจฉาเลยค่ะ...
หนูไม่เป็นไรใช่มั้ย? เห็นหน้าแดงๆ
คงเพราะคืนนี้ หนูดื่มไปนิดหน่อย
นี่ สมัยฉันสาวๆ
มีคนบอกว่า "ผู้หญิงไม่ควรปล่อยแก้วเบียร์ว่าง"
สาวๆสมัยนี้โชคดีจริงนะ
ตอนนี้เวลาไปข้างนอก หนูไม่ค่อยดื่มหรอกค่ะ
งั้นหนูดื่มที่บ้านเหรอ? คงจะน่าเบื่อนะ ลูกชายฉันไม่ดื่มเหล้า
ก็ ช่วงๆนี้...
ริวตะชอบดื่มเบียร์ที่บ้านค่ะ
เหรอจ๊ะ?
จิบนิดหน่อยค่ะ บอกว่าทำให้หลับสบาย
ฉันไม่ยักรู้เลยนะ
เช็ดผมให้แห้งดีกว่า เดี๋ยวจะเป็นหวัดเอา
ผมน้ำหนักลดลง
แล้วหนูกับเขาจะทำยังไง เรื่องมีลูกล่ะจ๊ะ?
เราก็คงใช้เวลาคิดดูให้ดีก่อน
หนูคงคิดถูกนะ
แต่ถ้าหนูจะมีสักคน ก็ไม่ควรรอนะ...
คุณแม่พูดถูกค่ะ
ต้องคิดถึงอัทสึชิเขาบ้าง
หนูคงไม่ชอบหรอกที่มีเรื่อง อิหลักอิเหลื่อใจกับลูกใหม่น่ะ
อย่ามีเลยจะดีที่สุดนะ
แต่ก็น่าเสียดาย
อยากรู้จังว่าผ้าคาดเอวนี่ จะเข้ากันมั้ย
คงจะสีเรียบไป
ชุดปกติดีอยู่ ใช่มั้ย?
ใช่มั้ยล่ะ?
มีอะไรเหรอ?
มันบินเข้ามาค่ะ
แกตามเรามาจากสุสาน ใช่มั้ย?
ปิดซะเถอะ อาจเป็นจุนเปย.ก็ได้
แม่ฮะ
จุนเปย....
จุนเปย.
เร็วสิ ไล่มันออกไป
พอซะทีเถอะ ยิ่งทำแบบนี้ยิ่งน่าสมเพช
ใจเย็นๆเถอะครับ
แต่ว่า...
เห็นมั้ย จุนเปย.จริงๆด้วย
เหลวไหล
จุนเปย....
ค่อยๆนะ จับค่อยๆ
ผีเสื้อเองครับ ผีเสื้อธรรมดา
จริงด้วย ผีเสื้อธรรมดา
ผมจะเอาไปปล่อยนะครับ
วันครบรอบวันตายปีที่ 17 ของย่าแม่
มีผีเสื้อบินเข้ามาตอนกลางคืน...
แม่น่าจะไปอาบน้ำนะครับ
ก็คงอย่างนั้น
บ้านโยโกยาม่าครับ
อ๋อ ครับ รอสักครู่นะครับ
ผู้หญิงบ้านตรงข้าม ไม่ค่อยสบายน่ะครับ
พ่อรับสายเอง
โรคหัวใจกำเริบอีกล่ะสิ?
น่าจะทานยาดิจิทัลลิสนะ
ครับ งั้นโทรเรียกรถพยาบาลเลย
ผมคงช่วยไม่ได้...
ก็อยากช่วยนะครับ แต่ว่า...
ต้องขอโทษด้วยที่ ผมช่วยอะไรมากกว่านี้ไม่ได้
ค่อยๆนะครับ
อาจจะแกว่งนิดนึง ช้าๆนะ
เราจะหยุดตรงนี้ แล้วหันไป
ชีพจรเธอเท่าไหร่ล่ะ?
กรุณาถอยไปด้วยครับ
เปิดประตูท้ายรถ เอาเธอขึ้นรถเถอะ
คุณคงไม่เข้าใจ ผมเป็น...
โอเคครับ คุณไม่เป็นไรแล้ว
โทษนะครับ ถอยไปหน่อย
ได้เวลาขึ้นนอนแล้วล่ะ
ใส่ชุดนอนงี่เง่าแบบนี้ อย่าเที่ยวเดินไปไหนต่อไหน
เขาบอกว่าจะซ่อมกระเบื้องให้...
แต่เอาแต่กินจนอิ้มแปล้ ผล็อยหลับ แล้วกลับบ้านไป
เขาเป็นแบบนั้นเสมอ ดีแต่พูดไม่ทำอะไร
คุณย่าแปลกๆนะฮะ
ย่าเขาเป็นแบบนั้นล่ะจ้ะ
ถึงแม้ว่าคุณลุง จะจากไปแล้วน่ะเหรอฮะ?
แม้พวกเขาตายจากไป
คนเราใช่ว่าจะทำใจ ได้จริงๆหรอกนะ
พ่อของลูกอยู่ที่นี่ ในตัวลูกไง
ครึ่งนึงของลูก สร้างมาจากพ่อ
ส่วนอีกครึ่งมาจากแม่
แล้วริวจังล่ะฮะ?
ริวจังจะกลายเป็นส่วนนึงของลูกด้วย
ช้าๆแต่ว่าแน่นอน
ช้าๆแต่ว่าแน่นอนเหรอฮะ?
อะไรเหรอ?
ที่ว่าช้าๆแต่แน่นอนน่ะ?
ลูกว่าไงล่ะจ๊ะ? อยากให้ลุงริวเข้ามาด้วยมั้ย?
นี่ ให้ลุงเข้ามาด้วยเถอะ
แล้วเขาจะมายังไงฮะ?
จากปากลูกเหรอ?
จากปากอะไรกัน?
จากสะดือลูกมั้ยล่ะ?
สะดือเหรอ?
สะดือผม ช้าๆแต่ว่าแน่นอนเนี่ยนะ?
ผมได้อยู่ทีมวิ่งผลัด
ตอนแข่งวิ่งหน้าใบไม้ร่วงนี้
วันนี้ผมเห็นผีเสื้อสีเหลืองฮะ
เหมือนกับตัวที่ผมเคยจับ กับพ่อที่คารุอิซาว่า
ถ้าผมโตขึ้น
ผมอยากเป็นช่างเทียบเสียงเปียโน เหมือนพ่อฮะ
ถ้ามันเป็นไปไม่ได้ ผมก็อยากเป็นหมอ
ผมไปนะฮะ
ฝากดูแลเขาด้วยนะคะ คุณพ่อ
คุณไปเถอะค่ะ
ขอโทษนะคะ ยังมีปลาเหลืออยู่
ระวังด้วยนะ อย่าไปเดินแถวทะเลล่ะ
ฮะ
ไปเที่ยวหาดมั้ยฮะ?
ได้สิ ไปกันเลย
ระวังล้มนะ
ผมไม่เป็นไรฮะ
แล้วทีมเบสบอลเบย์สตาร์ส.ล่ะครับ?
ตอนนี้
พ่อก็ตามดูทีมมาริโนส.
พ่อเนี่ยนะ สนใจฟุตบอล?
พ่อตามดูที่เขาแข่ง ที่สนามโยโกฮาม่า
เอ๊ะ กับทีมไหนครับ?
ใครจะไปสนล่ะ
เราควรพาเด็กๆไปดูนะ
ก็น่าจะพาไป
ในอีกสักวัน...
เรือนั่นวิ่งมาเกยฝั่งฮะ
ไปหาหมอฟันซะนะ
ก็คงจะวัน 2 วันนี้
อย่าเอาแต่ ผลัดวันประกันพรุ่ง
ผุตรงที่เดียว อาจถอนหมดปากนะ
ครับ
อาจสายไปแล้ว ถ้าต้องถอนมันออก
ครับ ครับ ครับ
แล้วก็เสาร์อาทิตย์น่ะ หยุดพักซะบ้าง
ลูกแก่ตัวลงทุกวัน
เมื่อวานแม่ยังบอกว่า ผมหนุ่มอยู่เลย
รถเมล์มาแล้ว
แม่แน่ใจว่ายังมีเรื่อง อยากพูดอีก
แวะมาเยี่ยมอีกเร็วๆนะจ๊ะ
ช่วยสอนหนูทำ หัวผักกาดแดงทอดด้วยนะคะ
ยินดีเลยจ้ะ
ผมสบายดีครับ
จะจับมือกันเลยเหรอ?
ใครสนกันล่ะจ๊ะ...
ลาก่อนนะคะ คุณพ่อ
แล้วเจอกัน
ลาก่อนนะคะ
หนูนี่มารยาทดีนะ
งั้นเราขอตัวนะคะ
พวกเขาคงกลับมา ตอนปีใหม่
ทีนี้เราก็ไม่ต้องมาตอนปีใหม่แล้ว มาปีละหนก็เหลือแหล่
ไม่อยากให้พวกท่านเลี้ยงเราเยอะจัง คราวหน้าเราไม่ค้างคืนดีกว่า
ผมบอกคุณแล้วไง
น่าจะกลับก่อนมื้อค่ำ ตั้งแต่เมื่อวาน
ฉันทานมากไป หนักเพิ่มตั้งโล
เหลืออีก 7 ป้ายฮะ
ผมจำชื่อนักซูโม่ คนนั้นได้แล้วล่ะ
ชื่อ คุโรฮิเมะยามะ
เป็นแบบนี้เสมอ กว่าผมจะนึกอะไรออก
อย่าทำแบบนั้นเลยนะ
อย่าทำอะไรคะ?
ไปจับมือเขาแบบนั้น เดี๋ยวเขาจะเข้าใจผิด
ถ้าจับมือแล้วทำให้พวกเขาเข้าใจผิด ฉันก็ยินดีทำ
ฉันนึกออกแล้ว
นึกอะไรออกล่ะ?
ชื่อนักซูโม่คนนั้น
ใครกัน?
ไม่สำคัญแล้วล่ะค่ะ
ใครกันฮึ?
ถึงยังไง ก็ไม่สำคัญแล้วล่ะค่ะ
เราไม่เคยพูดถึงเรื่อง นักซูโม่อีกเลย
3 ปีต่อมา พ่อจากไป
ผมไม่เคยได้ไปดูบอลกับพ่อ
แม่ยังเถียงกับพ่อ จนวันที่พ่อตาย
ท่านจากไปหลังพ่อไม่นาน
ผมไม่เคยได้พาท่าน นั่งรถเล่น
อากาศร้อนแบบนี้ ได้น้ำเข้าหน่อยคงจะดีนะครับ
ดูนี่สิคะ แม่
เอามาวางไว้ตรงนี้จ้ะ
มาสวดมนต์กันเถอะ
ดูมดสิ เดินระวังด้วยนะ
ดูนั่น ผีเสื้อ
มีคนบอกว่าผีเสื้อสีเหลืองแบบนั้น
เป็นพวกตัวสีขาวที่รอดช่วงหน้าหนาว แล้วกลับมามีสีเหลืองในปีถัดมา
จริงเหรอคะ?
ใครบอกพ่อล่ะคะ?
พ่อก็อยากรู้นะว่าใครบอก...
ฮิโรชิ อาเบะ
ยูอิ นัทสุกาว่า
ยู
คาสุยะ ทาคาฮาชิ
โชเฮย. ทานากะ
คิริน คิคิ
โยชิโอะ ฮาราดะ
อำนวยการสร้าง คาสุมิ คาวาชิโร่/ยูตากะ ชิเงะโนบุ
ดำเนินงานส่วนการสร้าง มาซาฮิโร่ ยาสุดะ
ควบคุมการผลิต โยชิฮิโร่ คาโตะ/ฮิจิริ ทากูจิ
ถ่ายภาพ ยูตากะ ยามาซากิ
ออกแบบงานสร้าง โทชิฮิโร่ อิโซมิ/เคโกะ มิทสุมัทสุ
จัดแสง ไอจิ โอชิตะ
เสียง ยูตากะ ซึรุมากิ/ชูอิ โอท์ตาเคะ
ดนตรีประกอบ กอนติติ
ดูแลการผลิตโดย บริษัท เอ็นจิน ฟิล์ม จำกัด บริษัท บันได วิชั่วล จำกัด
บริษัทควบคุมงานสร้าง บริษัท เอ็นจิน เน็ทเวิร์ค จำกัด
เขียนบท กำกับภาพยนตร์ และตัดต่อโดย ฮิโรคาสุ โคเรอิดะ
ทีมงานสร้างภาพยนตร์ "หัวใจมิเคยหยุดเต้น"